کلاوس پاسبرگ در سفر به جنوبگان، این نمای بی‌نظیر را از خانواده پنگوئن امپراتور ثبت کرده است. پنگوئن‌های پدر و مادر نگهداری از کودک و سفرهای چند هفته‌ای برای تهیه غذا را به ترتیب انجام می‌دهند.

پنگوئن‌های امپراتور برای تحمل سرمای شدید قطب جنوب که از 50 درجه سانتی‌گراد زیر صفر هم فراتر می‌رود، دور هم جمع می‌شوند و به‌طور منظم جای خود را تغییر می‌دهند.برای مشاهده عکس بزرگ از نشنال‌جئوگرافیک، اینجا را کلیک کنید.

منبع : http://www.khabaronline.ir/detail/180329

یکی از چهار توله ببر سفید در پارک حیات‌وحش استاکنبروک واقع در شلاس‌هولت-استاکنبروک آلمان با جناب عکاس بازی می‌کند. این توله ببرهای نادر در اواسط بهمن گذشته متولد شده‌اند.

برای مشاهده عکس بزرگ از آسوشیتدپرس، اینجا را کلیک کنید.

منبع : http://www.khabaronline.ir/detail/145004

این تصویر نادر از آرشیو نشنال‌جئوگرافیک، باچ‌هی، ماده‌ببری را نشان می‌دهد که برای فرار از گرمای 49 درجه سانتی‌گراد در حوضچه‌ای دورافتاده غوطه‌ور شده تا اندکی خنک شود.

ماده‌ببر برای فرار از گرمای طاقت‌فرسا حاضر است بدترین شرایط را تحمل کند، حتی اگر این استخر خنک مملو از برگ‌های پوسیده و ادرار میمون‌ها باشد!

این عکس را مایکل نیکولز، عکاس نشنال‌جئوگرافیک در 20 مارس 2002 / 29 اسفند 1380 گرفته است. وی برای تهیه این عکس، دوربینی را مشرف به این حوضچه قرار داد و آن‌را به حسگری فروسرخ متصل کرد. باچ‌هی هم بی‌خبر از همه‌جا این حسگر را فعال کرد و ... کلیک! برای مشاهده عکس بزرگ به ابعاد 1600x1200 و حجم 966 کیلوبایت، اینجا را کلیک کنید.

منبع : http://www.khabaronline.ir/detail/154701

 

یکی از زیست‌شناسان باغ‌وحش و آکواریوم                                                   پوینت‌دیفیانس در واشنگتن در حال شیر دادن                                                               به یک توله‌پلنگ ابری است. پلنگ ابری (Clouded Leopard) جزو نادرترین گونه‌های پلنگ و ساکن جنگل‌های آسیای جنوب‌شرقی است. برای مشاهده عکس بزرگ از آسوشیتدپرس اینجا را کلیک کنید.

منبع : http://www.khabaronline.ir/detail/157802/

من یک عمر به خدا دروغ گفتم و خدا هیچ گاه به خاطر دروغ هایم مرا تنبیه نکرد. می توانست، اما رسوایم نساخت و مرا مورد قضاوت قرار نداد. هر آن چه گفتم باور کرد و هر بهانه ای آوردم پذیرفت. هر چه خواستم عطا کرد و هرگاه خواندمش حاضر شد.
اما من! هرگز حرف خدا را باور نکردم، وعده هایش را شنیدم اما نپذیرفتم. چشم هایم را بستم تا خدا را نبینم و گوش هایم را نیز، تا صدای خدا را نشنوم. من از خدا گریختم بی خبر از آن که خدا با من و در من بود.

می خواستم کاخ آرزوهایم را آن طور که دلم می خواهد بسازم نه آن گونه که خدا می خواهد. به همین دلیل اغلب ساخته هایم ویران شد و زیر خروارها آوار بلا و مصیبت ماندم. من زیر ویرانه های زندگی دست و پا زدم و از همه کس کمک خواستم. اما هیچ کس فریادم را نشنید و هیچ کس یاریم نکرد. دانستم که نابودی ام حتمی است. با شرمندگی فریاد زدم خدایا اگر مرا نجات دهی، اگر ویرانه های زندگی ام را آباد کنی با تو پیمان می بندم هر چه بگویی همان را انجام دهم. خدایا! نجاتم بده که تمام استخوان هایم زیر آوار بلا شکست. در آن زمان خدا تنها کسی بود که حرف هایم را باور کرد ومرا پذیرفت. نمی دانم چگونه اما در کمترین مدت خدا نجاتم داد. از زیر آوار زندگی بیرون آمدم و دوباره احساس آرامش کردم. گفتم: خدای عزیز بگو چه کنم تا محبت تو را جبران نمایم.......

 

منبع : http://www.dastanak.com/1390/06/28/post-418/

ادامه مطلب